Archiwizacja danych medycznych
Właściwe archiwizowanie danych medycznych w Polsce reguluje stosowna ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 roku o zakładach opieki zdrowotnej. W każdej placówce służby zdrowia niezwykle istotne jest bowiem przechowywanie wszelkich danych medycznych na temat pacjentów w pełni bezpieczny sposób, uniemożliwiając tym samym dostęp osób niepowołanych. Tego typu dokumentacja w świetle polskiego prawa musi być przechowywana w archiwum przez 20 lat od chwili, w której dokonano ostatniego wpisu.
Najnowsze regulacje prawne w zakresie archiwizacji danych medycznych zawarte są w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 10 grudnia 2010 roku. W jednym z ważniejszych zapisów tego dokumentu możemy odczytać iż „miejsce przechowywania bieżącej dokumentacji wewnętrznej określa podmiot, a w placówce medycznej – kierownicy poszczególnych komórek organizacyjnych tego zakładu w porozumieniu z kierownikiem zakładu”.
Generalnie dokumentacja medyczna przechowywana w archiwach musi zawierać najważniejsze dane na temat każdego pacjenta. Niewątpliwie możemy do nich zaliczyć takie informacje jak: oznaczenie pacjenta (pozwalające stwierdzić jego tożsamość), oznaczenie danej placówki medycznej (w której udzielane były świadczenia zdrowotne), dokładny opis stanu zdrowia pacjenta oraz datę sporządzenia takiego dokumentu. Warto również pamiętać, że ogólna dokumentacja medyczna obejmuje zarówno dokumentację zbiorczą, jak i indywidualną.
W dzisiejszych czasach tradycyjne archiwa medyczne ze stosami papierowych dokumentów zastąpiła już w pełni nowoczesna archiwizacja elektroniczna. Dzięki temu przełomowemu rozwiązaniu możliwe jest gromadzenie i przechowywanie danych pacjentów na dyskach twardych komputerów. Serwer do przetwarzania danych medycznych ma z reguły formę tzw. serwera dedykowanego. Oznacza to iż wszelka dokumentacja medyczna przechowywana jest w oddzielnych komputerach, odpowiednio skonfigurowanych na potrzeby archiwizacji.